Januari is voor ons westerlingen een wat aparte maand. Ze bevat het vacuüm dat ontstaat na de (feestelijk) drukke decembermaand. Maar ze is ook de maand van opstarten, een nieuw begin maken. Goede voornemens omzetten in daden. Hoe dan ook, januari vraagt in elk geval om zelfbewustzijn.
Het lijkt me daarom goed het eens te hebben over een zelfgesprek.
In de transactionele analyse leer je bewust het gesprek te voeren met jezelf. Om je innerlijke kwetsbare ‘ik’ bijvoorbeeld helpend toe te spreken vanuit je innerlijke ouderlijke ‘ik’ of je volwassen ‘ik’. Om zodoende weer goedsmoeds verder te kunnen.
In deze post wil ik je motiveren tot een concreet zelfgesprek
Voer jij wel eens een gesprek met jezelf?
Het is nuttig dat heel bewust te doen. Misschien eens mee oefenen in de somberste maand.
En het is ook gewoon bijbels, zo’n innerlijk zelfgesprek. Neem David bijvoorbeeld. Hij deed het met regelmaat. Psalm 42 vers 6 en vers 12 en psalm 43 vers 5 bewijzen dat.
David vraagt aan zichzelf zoiets als: “Waarom ben je zo treurig? Waarom ben je zo onrustig?” Het klinkt als een vertwijfeld: hoe moet dat nu met mij, zo onrustig en verdrietig..?
Het is niet makkelijk maar wel nuttig om de soms pijnlijk confronterende vragen van jezelf hardop uit te spreken. Het lastigst is om niet gelijk een antwoord te hebben. Maar ik geloof dat je makkelijker een antwoord vindt wanneer je het aandurft de echte vraag te laten klinken. Het vraagt tijd, aandacht en ook wel wat moed om allerlei in je rondzingende gedachten en emoties in de ogen te kijken. Maar het is tegelijk zó profijtelijk!
Vanuit Davids innerlijk klonk uiteindelijk deze vijandelijke vraag: waar is nu de God op wie je vertrouwde? Grote moeilijkheden in zijn leven stelden hem voor deze grote diepe vraag. Pijnlijk eenzaam!
Misschien is het herkenbaar in jouw leven. Wat is het kwetsbaar om te leven in angst, onrust en wantrouwen. Het zet je op spanning. Je snakt naar hoop en troost. Naar een leven in vertrouwen.
Er volgt bij David een antwoord op zijn vraag. Vanuit hemzelf! Is dat het zogenaamde ‘antwoorden vinden in jezelf’? Ja, maar niet op de manier zoals in oosterse meditatie.
Warm en bemoedigend, met macht en majesteit komt dit antwoord op vanuit zijn ziel: “Vertrouw op God! Hem zal ik prijzen. Hij is mijn Redder, Hij is mijn God!” Zijn innerlijk angstige en geteisterde deel raakt verzacht, getroost en bemoedigd.
Het ‘Redder’ in het antwoord bij David wordt in de grondtaal, het Grieks, geschreven als Yeshua. In die zin is het antwoord dat David zichzelf geeft afkomstig van een Ander. Van Jezus. Die na de diepste verlatenheid te hebben doorstaan, opstond uit de dood.
Daarom is Hij ten diepste altijd hèt Antwoord op elke denkbare moeite. Want Hij is de Opstanding en het Leven (Joh. 11:25).
Daar gloort hoop. Waar je jouw situatie, datgene wat je angstig, boos of verdrietig maakt, bekijkt met de bril van wat God al gedaan heeft.
Jezelf bemoedigen met wat God eerder deed in je leven is bijbels. Dat voedt het oude vertrouwen. Het vuurtje van hoop laait weer op.
Martin Lloyd Jones (1899-1981), een Britse protestantse theoloog en predikant, schijnt gezegd te hebben dat het grootste probleem onder christenen is dat ze te veel naar hun ziel luisteren en te weinig tot hun ziel spreken.
In deze post noemde ik voorbeelden van ‘spreken tot je ziel’ uit psalm 42 en 43. Maar denk ook eens aan psalm 103: ‘loof de Heere, mijn ziel, en vergeet geen van Zijn weldaden’
En hoe zou het zijn als je met de door de Heilige Geest geïnspireerde woorden van Paulus uit Filippenzen 4 dit tegen je ziel zou zeggen; ‘Verblijd je altijd in de Heere; ik zeg het opnieuw: Verblijd je’. Dus niet: verblijd je in de omstandigheden. Maar: hoe de omstandigheden ook zijn: verblijd je altijd in de Heere!
Als een opdracht? Ja maar ook als een belofte, een permissie: doe het, het mag. Waarom? Welke grond heb ik om me te verblijden in de Heere? Gods eigen immer betrouwbare woord. Het mensgeworden Woord, Jezus Christus.