De decembermaand nodigt bijna onwillekeurig uit tot mijmeren: terugblikkend en vooruitblikkend.
Voor mij geldt dat ook in mijn rol als coach. Een rol waarin ik steeds vreugde ervaar in het dienstbaar zijn aan de heiligingswegen die de Heere met mannen wil gaan. Al die verschillende mannen, met evenzoveel verschillende casussen. Dit werk stemt mij diep dankbaar.
En eerlijk gezegd herken ik in veel van die verhalen ook steeds opnieuw mijn eigen vragen, zoeken en afhankelijkheid.
In de afgelopen vijf jaar mocht ik beschikbaar zijn voor 45 mannen. Mannen die ieder, in de rol die zij vervullen als echtgenoot, vriend, vader, docent, voorganger, ondernemer, evangelist, diaconaal werker – en meer – dienstbaar zijn aan Gods Koninkrijk. Dat vervult mij met grote dankbaarheid.
Wanneer ik terugdenk aan al die verschillende trajecten, aan de vele sessies waarin zo tastbaar werd dat de Heere waarmaakt wat Hij belooft, komt onder andere die tekst uit Filippenzen bij mij boven:
“Want God is het, Die in u werkt zowel het willen als het werken, naar Zijn welbehagen.”
Of die andere tekst uit Hebreeën, waarin zichtbaar wordt dat Jezus Christus, juist terwijl Hij in ons dat vaak ook wel pijnlijke werk van heiliging voortzet, Zich niet schaamt ons Zijn broeders te noemen.
Momenten waarin Gods werk zichtbaar werd doordat het zicht op Jezus ontstond of werd versterkt en iets uitwerkte van verzachting, nieuwe moed, verdieping van liefde, wijsheid, inzicht, matigheid, manmoedigheid, nuchterheid of luchtigheid. Op al die momenten vallen stralen van Jezus opstandingskracht door de scheuren en scherven van ons kruisdragende leven heen.
Datzelfde licht werd ook zichtbaar in de groepen waar ik workshops mocht verzorgen over de gaven van de Geest n.a.v. Romeinen 12. Dit zijn sessies die teams en kerkenraden ervaren als bemoedigend en versterkend in de missie waartoe zij zich geroepen weten. Daar wordt iets zichtbaar van tijdens de interactie onderling. Als deze of gene uiting geeft aan een diep verlangen dat Christus – ook praktisch – zichtbaar wordt in de gemeenschap.
Het zijn de verstilde momenten waarin geloof, hoop en liefde worden versterkt.
Ook in het komende jaar hoop ik opnieuw vele mannen te mogen ontmoeten. Om samen te bezinnen op de weg die God met hen wil gaan: in hun huwelijk, in hun werk, in hun gemeente en in hun gezin.
In het vertrouwen dat Hij Zijn weg gaat. Met hen, en met mij.