Rico melde zich bij mij met spanningsklachten. Hij ervoer met name stress in zijn nieuwe rol bij het bedrijf waar hij werkzaam was. Na enkele sessies ontdekten we voor welke onbewuste missie hij aan het werk was. En dat er wel wat te ontzenuwen viel aan die missie. Concreet bleek hij van zichzelf iets speciaals te moeten bereiken in het bedrijfsleven. En daar had hij ook een behoorlijk concreet plaatje bij. Een ideaalplaatje zou je het kunnen noemen. In eerste instantie werd Rico zelf bijna verrast door zijn eigen ontboezeming. Hij ervoer er aanvankelijk ook wel weerstand en schaamte bij. Maar geleidelijk kreeg opluchting de overhand. Vooral doordat duidelijk werd op welke manier het onbewuste ideaalplaatje hem stress bezorgde.
In de coachreis die volgde ontdekten we vervolgens tussen alle innerlijke bekende en minder bekende, soms ogenschijnlijk vriendelijke maar toch dwingende stemmetjes, ook die ene zachtmoedige fluisterstem. De stem die zich niet opdringt maar bijna al te gemakkelijk laat overstemmen. Rico herkende hem aanvankelijk aarzelend maar naar verloop van tijd steeds duidelijker als de stem van zijn Meester. Terugblikkend klonk Zijn fluisterstem al langer. Eerst vooral zacht en uitnodigend. Maar de laatste tijd klonk nadrukkelijker ‘volg Mij’.
Het is en blijft geloofswerk om op het horen en herkennen van de stem van je Herder te besluiten dat je volgt. In het geval van Rico leidde dit ertoe om zijn ontslag aan te bieden en te solliciteren naar een minder goed betaalde baan op een plaats waar hij zich ten dienste stelde voor de behoeftige medemens.
Op die nieuwe plek en in die nieuwe rol is het proces van discipelschap echter niet klaar. De gezond Bijbelse lijn is dat het zich zal verdiepen: het ontzenuwen van ‘vleselijke’ motieven. Als een zich herhalend refrein op Jezus’ eerste woorden ‘bekeer je en geloof het Evangelie’ (Markus 1:15).
Welke innerlijke opdracht stuurt jou wellicht in de afwegingen die je maakt?
Dat is de opdracht die jij als missie ervaart. Datgene wat je meekreeg als opdracht vormt zich vaak ook tot een soort struggle. Als je bijvoorbeeld de innerlijke opdracht ontwikkelde ‘bereik iets speciaals in het bedrijfsleven’ heeft dat een mooie kant: namelijk je ontwikkelt je natuurlijke talenten in lijn met die opdracht. Maar het heeft ook een duidelijk negatieve kant: je gevoel van aanvaarding is gekoppeld aan die opdracht. Dat geeft opgeblazenheid aan je persoonlijkheid. Mijn ervaring is dat ‘discipelschap’ in coaching daarin bestaat dat we ontrafelen welk deel ‘opgeblazenheid’ is en dus gekruisigd dient te worden. En welk deel ‘talent’ is en ingezet wil worden op de manier die God bedoelt.
Triggert dit jou? Wees welkom hierover eens vrijblijvend kennis met elkaar te maken.